Swatch her zaman saati küçük, giyilebilir bir tuval gibi ele almıştır, ama Destination Art koleksiyonu bu fikri çok daha özel ve kişisel bir yere taşıyor. İsviçre'de merkezi olarak tasarlayıp aynı saati her yere göndermek yerine, Swatch her şehirde yerel bir sanatçıyı, sadece o şehre ait bir parça tasarlamaya davet ediyor; saat yalnızca tasvir ettiği yerin butiklerinde satılıyor, sanatçının kendisinin tasarladığı ambalajla sarılı. Sonuç, bir saat koleksiyonundan çok küçük, dağınık bir müzeye benziyor: sadece Amsterdam'da var olan bir Amsterdam versiyonu, sadece Melbourne'de var olan bir Melbourne versiyonu; her biri, gerçek bir sanatçının evi dediği yeri görme biçiminin, kırk bir milimetrelik bir kadrana ve basılı bir kayışa sıkıştırılmış hali. Bugün itibarıyla koleksiyonu altı parça oluşturuyor; bir Hollandalı illüstratörün güneş hakkındaki masalından, bir Peek Whurrong kadınının kendi kız kardeşine adadığı bir saygı duruşuna kadar, ve her biri, bir hediyelik eşyaya genellikle gösterilenden çok daha yakından bakılmayı hak ediyor.
Amsterdam: A Promise of Sun
Koleksiyonun tamamı içinde Amsterdam saati, çizilmeden önce yazılmış gibi hissettiren tek parça. Adı A Promise of Sun (Bir Güneş Sözü), ve 1991'de Le Puy-en-Velay'da doğmuş, Amsterdam'da şehrin kendi imajına güvenilecek kadar uzun süredir yaşayıp çalışan Fransız illüstratör Enzo Pérès-Labourdette'ten geliyor; 2023'te zaten Swatch'ın kendi P.C. Hooftstraat mağazasının duvarları için, ikisi de iki metreye beş metre boyutunda, fantastik Amsterdam kanal evlerini betimleyen iki dev duvar resmi yapmıştı, yani bu saat aslında ilk bir sipariş değil, süregelen bir ilişkinin devamı. Tasarımı kadranı ve ambalajı şehrin şiirsel, elle çizilmiş bir versiyonuna sarıyor: kanal evlerinin basamaklı alınlıkları, gözle görülür şekilde kayan ve çalkalanan bir gökyüzü, ve bunların ortasında, bir çocuk çiziminin güneşi resmettiği gibi bir yüzü olan bir güneş; bu koleksiyonun görsel dilinde neredeyse her saatte bulunan ama hiçbir yerde bu kadar gerçek anlamda görünmeyen bir motif. Enzo, bu güneşi kendisi, gündüz bileğinize eşlik eden ve geceleyin sessizce gizemli bir aya dönüşen şanslı bir uğur olarak tanımlamış, ve bu dönüşüm bir mecaz değil: saatçilikte parlayan ibreler ve işaretler için kullanılan fosforlu malzeme Luminova, burada güneşin ışınlarına ve kanal evlerinin bazı pencerelerine işlenmiş; böylece karanlık çöktüğünde neşeli gündüz illüstrasyonu, aynı silüetin ikinci, gizli bir gece versiyonuna dönüşüyor, pencereleri sanki içeride hâlâ biri uyanıkmış gibi aydınlanmış halde. Saat altıdaki küçük bir takvim çarkı bu şakayı daha da ileri götürüyor, her gün yağmur, gökkuşağı ve kayan yıldız arasında dönüyor; bu bir tasarım süsünden çok, öğle yemeğinden önce üçünün de gerçekten yaşanabileceği bir şehir için doğru bir hava durumu tahmini. Saatin kendisi, kırk bir milimetre çapında, mat, şeffaf mavi biyokaynaklı bir plastikten kasaya sahip, illüstrasyonu bileğin etrafında tamamen sürdüren basılı bir kayışla; ve kasıtlı olarak önce bisikletliler, sonra herkes için bir uğur nesnesi olarak tasarlanmış; bu da kanallar kadar bisikletler için de inşa edilmiş bir şehir için tam olarak doğru hissettiriyor.
format_quote"Gündüz bileğinize eşlik eden, geceleyin gizemli bir aya dönüşen şanslı bir güneş."
Enzo Pérès-Labourdette
Barcelona: Grancelona
Amsterdam tek, kişisel bir hikaye anlatırken, Barcelona'nın parçası tam tersi bir yaklaşım benimseyip tüm şehri bir kerede bileğe sığdırmaya çalışıyor. Grancelona, Valencia doğumlu, Barcelona merkezli tasarımcı Javier Mariscal'dan geliyor; kariyerini kendi sözleriyle tek bir fikir tanımlamış: özgürlük. Mariscal, tasarım dünyasının dışında en çok, 1992 Barcelona Olimpiyatları için yarattığı, kasıtlı olarak tuhaf, kübist maskot Cobi ile tanınıyor; o kadar garip bir tasarım ki lansmanında tartışmalıydı ama oyunlar bittiğinde sevilen bir figüre dönüşmüştü, bu da bir siparişe nasıl yaklaştığı hakkında bilmeniz gereken çoğu şeyi anlatıyor. Grancelona için, Swatch'ın Passeig de Gràcia mağazasına, dükkanın kendisini Gaudí'nin Casa Batlló'sundan Fabra Gözlemevi'ne, Arc de Triomf'a kadar altmışın üzerinde simgeyi içeren bir şehir haritasının merkezine yerleştiren orijinal bir duvar resmi yaptı; her zamanki imzası olan gevşek, neşeyle kalabalık çizgi işiyle. Aynı harita saatin kayışını sarıyor, çok renkli kadran ise kendi küçük kinetik yaramazlığını taşıyor: on dört günlük bir döngü boyunca sessizce renklerini ve elle çizilmiş figürlerini değiştiren bir takvim çarkı, böylece saat aynı sokağa yapılan hiçbir iki ziyarette tam olarak aynı görünmüyor. Karanlıkta parlayan siyah bir saat ibresi ve pembe bir dakika ibresi, altlarında süpüren kırmızı bir saniye ibresiyle birlikte zamanı gösteriyor; tüm düzenek, alttaki rengin bütün konuşmayı yapmasına izin veren mat, şeffaf, biyokaynaklı bir kasanın içinde.
Madrid: Chulapo
Madrid'in saati tamamen üçüncü bir yaklaşım benimsiyor, simgesel yapıları ve kartpostal görüntülerini tamamen atlayıp çok daha yerel ve epeyce daha yaramaz bir şeyin peşine düşüyor. Chulapo, Gonhdo ismiyle çalışan, Madrid merkezli çok disiplinli sanatçı Gonzalo Hernández Sánchez de Ocaña'nın eseri; alışılmadık derecede spesifik bir etki listesinden besleniyor: Keith Haring'in pop art'ı ve sokak kültürü, Piet Mondrian'ın neoplastisizmi, ve Diego Rivera'nın duvar resimleri; üç çok farklı yirminci yüzyıl görsel dilinin bir araya katlanması. Kraliyet Sarayı'nı ya da Prado'yu çizmek yerine, Gonhdo Madrid'in kendi kendine dair fikrinin peşine düştü; yerlilerin castizo dediği, şehrin en geleneksel, inatla Madridli öz imajı; her Mayıs ayında şehrin koruyucu azizi San Isidro festivali için sokaklarda yürüyen, gösterişli giyimli geleneksel figürler olan chulapo ve chulapaların etrafında şekilleniyor. Kalın siyah çizgiler, damalı şapkalar, karanfiller ve Madrid'in belki de en sevilen yemeği olan, nohut ve etli bir güveç olan cocido madrileño'nun malzemelerini taşıyor; düz beyaz bir arka plan üzerinde ana ve ara renk bloklarıyla dağılmış, basılı kayış boyunca devam eden eşleşen bir karakter kadrosuyla birlikte. Bu, aslında rehber kitapların nadiren düzgün açıkladığı Madrid'in parçaları hakkında bir saat, yerel bilginin küçük bir rozeti olarak takılıyor.
Hawaii: Hawai'i Nei
Hawaii saati, folklor yerine manzaraya ve ışığa yöneliyor; bu, Oahu merkezli sanatçı Nick Kuchar'ın elinden çıkıyor; vintage esintili sörf ve seyahat illüstrasyonları yıllardır adalar boyunca sörf tahtalarından kartpostallara kadar her şeyi süslemiş, eskiz, fotoğraf, akrilik boya ve dijital illüstrasyonun bir karışımından oluşuyor. Saatin adı, Hawai'i Nei, küçük ama önemli bir Hawaii kelimesi kullanıyor: nei kabaca 'bu burada' ya da 'sevgili' anlamına geliyor, basit bir yer adını turistlerin öğrendiği ifadeden çok yerlilerin kullandığı, 'bizim kendi sevgili Hawaii'miz'e daha yakın bir şeye dönüştürüyor. Kuchar'ın illüstrasyonu saati ve ambalajını güneşte solmuş turkuaz ve krem bir paletle sarıyor; North Shore'un ünlü dalgalarını, yelken açmış dışkanatlı kanoları, palmiye ağaçlarını, resif balıklarını ve Hawaii ikonografisinin en tanınabilir siluetlerinden biri olan büyük fırkateyn kuşu 'iwa'yı çiziyor. Küçük bir mekanik şaka burada da takvim çarkında yaşıyor: her gün kadranda resmedilen küçük sörfçünün mayosunun rengini sessizce değiştiriyor; fark edilmesi kolay kaçan ama fark edildiğinde keyifli bir detay, çizildiği suyla eşleşen mat turkuaz bir toka ile tamamlanıyor.
Kaliforniya: One California
Kaliforniya'nın saati, One California, sanatçı Amos Goldbaum tarafından çizilen, aslında bir bileğe sıkıştırılmış bir karayolu gezisi; ayrıntılı çizgi çalışması, tek bir görünüm seçmek yerine birden fazla yeri, zamanı ve perspektifi tek bir kesintisiz görüntüye katlamasıyla tanınıyor. Saat kayışını yukarıdan aşağıya okursanız, eyaletin uzunluğunu izliyorsunuz demektir: üst yarı San Francisco'yu, Yosemite'nin granit kubbelerini ve San Jose'deki tuhaf kuleli Winchester Gizem Evi'ni taşırken, alt yarı Los Angeles'tan, Joshua Tree'nin sivri silüetlerinden ve San Diego'daki Point Loma deniz fenerinden geçiyor. Kadranın kendisi, kuzey ve güneyin nihayet buluştuğu yer; Big Sur'daki Bixby Köprüsü'yle birleşiyor, muhtemelen Kaliforniya'nın en çok fotoğraflanan altyapı parçası, eyaletin resmi çiçeği olan bir Kaliforniya haşhaşı okyanusun üzerinde ikinci bir güneş gibi batarken, ve Otoyol 1'in şeridi tüm sahne boyunca kıvrılıyor. Bu, bir kadrana göz atar gibi değil, bir haritayı okur gibi yavaşça okunmayı hak eden bir saat.
Melbourne: Tirrike
Tüm koleksiyondaki en sessizce kişisel saat Melbourne'e ait, ve diğerlerinin denemediği bir ağırlık taşıyor. Tirrike, Merindah-Gunya ismiyle de çalışan Bayley Mifsud tarafından tasarlandı; güneybatı Victoria'daki Warrnambool'dan Maar Ulusu'nun gururlu bir Peek Whurrong kadını, şimdi ise Kulin Ulusu'nun Woiwurrung halkının, sömürgeci harita yapımcılarının daha sonra Melbourne diye adlandırdığı yer için her zaman kullandığı isim olan Naarm'da yaşıyor. Mifsud, Swatch'ın şimdiye dek çalıştığı ilk Aborjin sanatçı, ve gökyüzü çizgileri ya da simgeler resmetmek yerine, tasarımı atalara ait sembolizmle konuşuyor: şehrin kıyısında inşa edildiği nehir olan Birrarung'un akan çizgileri, emu ve kanguru izlerinin yanında, çağdaş Aborjin nokta ve çizgi resminin sıcak kırmızıları, turuncuları ve mavileriyle döşenmiş. Saatin adı en kişisel detay. Tira-key diye telaffuz edilen Tirrike, Bayley'nin kendi küçük kız kardeşi Zali'nin Peek Whurrong dilindeki adı, ve mutluluk ve umut anlamına geliyor; yani bu saati Melbourne'de satın alan herkes, bilse de bilmese de, bir sanatçının kendi ailesine duyduğu özel saygıyı bileğinde taşıyor; bu, bir simge ya da bir maskotun taşıyabileceğinden çok daha derin bir hikaye anlatıcılığı.
format_quote"Tirrike mutluluk ve umut anlamına geliyor, ve aynı zamanda sanatçının kendi küçük kız kardeşinin adı."
Altısını yan yana dizin, dikkat çeken şey ortak bir görsel stil değil, çünkü öyle bir şey yok; Enzo'nun yumuşak, elle çizilmiş Amsterdam'ının Mariscal'ın kalabalık, çizgi film tarzı Barcelona haritasıyla neredeyse hiçbir ortak yanı yok, ve ikisi de Bayley Mifsud'un Melbourne'ünün sessiz nokta işçiliğiyle pek bir şey paylaşmıyor. Bunun yerine onları birbirine bağlayan şey, Swatch'ın her şehirde tekrar tekrar yaptığı seçim: kalemi gerçekten orada yaşayan birine vermek, onların o yeri bir turizm kurulunun satacağı gibi değil, gerçekten gördükleri gibi çizmesine izin vermek, ve sonucu başka hiçbir yerde satmayı reddetmek. Ucuz, neşeli, seri üretilmiş bir İsviçre saati, bir sanatçıya kendi şehrinin onun için ne anlama geldiğini sormanın alışılmadık derecede dürüst bir yolu olduğu ortaya çıkıyor, ve Amsterdam'ın parlayan kanal evlerinde, Madrid'in chulapolarında, ve bir Peek Whurrong kadınının kız kardeşine duyduğu saygıda, bilekte altı çok farklı cevap beliriyor.